„Przy stole z królem. Od Jagiełły do Elżbiety II”. Poznajcie wielką historię od kuchni
15 kwietnia, 2020
„Całkiem się na nim odsłaniam”. Premiera solowego albumu Igora Herbuta, „Chrust”
17 kwietnia, 2020

Pierwsza taka opowieść o życiu wybitnej poetki. „Ginczanka. Nie upilnuje mnie nikt”

„Ginczanka. Nie upilnuje mnie nikt” to długo wyczekiwana biografia wybitnej poetki (fot. Muzeum Literatury)

Już za życia była legendą kawiarnianej cyganerii Warszawy drugiej połowy lat 30. XX wieku. Zuzanna Ginczanka, a właściwie Zuzanna Polina Gincburg przyjaźniła się z Julianem Tuwimem i Witoldem Gombrowiczem, polemizowała ze Światopełkiem Karpińskim i Antonim Słonimskim. W czasie wojny uciekła do Lwowa, a stamtąd do Krakowa. W 1944 roku została zatrzymana i rozstrzelana kilka miesięcy później w Płaszowie. Od lat 90. jej poezja i sama Ginczanka budziła coraz większe zainteresowanie. Izolda Kiec zbiera i weryfikuje dotychczasowe informacje oraz uzupełnia je o niepublikowane wcześniej relacje znajomych, a także fakty zgromadzone podczas poszukiwań w archiwach. Nie dąży do rozstrzygania sprzecznych relacji tam, gdzie jest to niemożliwe, unika tworzenia jednoznacznego obrazu swojej bohaterki.

Znajomi mówili na nią Sana, Sanka, Gina… Urodziła się w Kijowie, a dzieciństwo spędziła w Równem – w żydowskiej rodzinie mówiącej po rosyjsku, lecz poezję pisała po polsku. Biografia pokazuje konteksty czasu i miejsc, w których żyła. Wzbogacona jest w materiały ilustracyjne: fotografie oddające realia epoki, dokumenty dotyczące samej poetki i bliskich jej osób oraz unikatowe, nieznane dotąd portrety Ginczanki. Odpowiedzi na pytania o osobowość i tajemnice poetki biografistka szuka także w jej wierszach, w szczątkowo zachowanej korespondencji i w fotografiach, kryjących być może więcej aniżeli piękny uśmiech.

„Ani sama Zuzanna, ani czas w jakim żyła, ani kolejne miejsca, w których próbowała się zadomowić bądź schronić jedynie, nie sprzyjają rozjaśnianiu obrazu. Jego rekonstrukcja to prawdziwa archeologia fragmentów, śladów, ruin. A może tak właśnie metaforyzują się osobowość i los Zuzanny Ginczanki? Poprzez wymkniecie, ucieczkę, otwarcie na przekór zamykaniu…”

O autorce

Izolda Kiec, literaturoznawczyni, teatrolożka i kulturoznawczyni. Zajmuje się literaturą (głównie poezją) i teatrem XX wieku oraz badaniem form popularnych (przede wszystkim kabaretem, piosenką i musicalem), a także metodologią badań kultury popularnej. Inspiruje ją krytyka feministyczna, gender studies i szkoła nowej krytyki.

W 2014 roku założyła Fundację Instytut Kultury Popularnej, której jest prezeską i w ramach której współtworzy m.in. projekt Archiwum Kultury Popularnej. Jest także redaktorką naczelną rocznika „Studia z Kultury Popularnej” oraz redaguje serię wydawniczą Wielkopolskie Mikrohistorie. Autorka opracowania wierszy Zuzanny Ginczanki „Poezje zebrane (1931–1944)”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *