„Przestrzenie namiętności”. Wystawa rzeźb Iwony Łyś-Dobradin w NCK w Krakowie

Około trzydziestu prac wykonanych w brązie, aluminium i ceramice, w tym nowe cykle: „Cztery Pory Roku” (rzeźby z żywicy epoksydowej) i „Słowiańskie boginie” (płaskorzeźby) zostanie zaprezentowanych na wystawie zatytułowanej „Przestrzenie namiętności” w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie. Autorką rzeźb jest Iwona Łyś-Dobradin, która konsekwentnie rozwija język artystyczny oparty na figurze ludzkiej. Nowa ekspozycja to spójny przegląd jej najważniejszych tematów formalnych i znaczeniowych. – Twórczość artystki koncentruje się na relacji między cielesnością a doświadczeniem egzystencjalnym. Operując zdyscyplinowaną formą i oszczędnymi środkami wyrazu, Iwona Łyś-Dobradin unika idealizacji, traktując postać jako nośnik emocji, relacji i upływu czasu. Sensualność obecna w rzeźbach ma charakter integralny, pozbawiony narracyjnej dosłowności – podkreśla Joanna Gościej-Lewińska, koordynatorka wystawy. Ta obszerna prezentacja dorobku to dla artystki symboliczny powrót do Nowej Huty po latach działalności w Polsce i za granicą. Ekspozycja w NCK potrwa od 20 lutego (wernisaż w tym dniu o godz. 18.00) do 18 marca 2026 roku (Biała Galeria CENTRUM).

Ostatnio prace Iwony Łyś-Dobradin można było oglądać na indywidualnej wystawie w Galerii Stalowa w Warszawie oraz na Warszawskich Targach Sztuki 2024. Krakowska ekspozycja, obok rzeźb figuratywnych, obejmie m.in. nowy cykl płaskorzeźb inspirowanych kulturą słowiańską. Odlewy aluminiowe, częściowo patynowane, poświęcone są archetypicznym postaciom bogiń: Dziewannie, Ładzie i Mokoszy. – Prace te reinterpretują dawne wierzenia w duchu współczesnej refleksji ekologicznej, akcentując relację człowieka z naturą i potrzebę harmonii w obliczu współczesnych kryzysów – dodaje Gościej-Lewińska.

– Ciało ludzkie od zawsze mnie fascynowało – jego forma, proporcje, piękno, kruchość i siła. Rzeźba, dzięki swojej trójwymiarowości, jest dla mnie idealnym medium, by przekazać te uczucia: bliskość, erotyzm, delikatność dotyku, godność starzejącego się ciała. Nie ukrywam erotyki w swoich pracach – jest ona wszechobecna w sztuce od wieków i mam nadzieję, że pozostanie. Pokazuję nie tylko młode, gibkie sylwetki, ale też te dojrzałe, poorane czasem – bo w nich tkwi prawdziwa piękność i mądrość życia – podkreśla Iwona Łyś-Dobradin.

O artystce

Iwona Łyś-Dobradin to rzeźbiarka, która urodziła się w Gomunicach (woj. łódzkie). Od ponad 30 lat mieszka i pracuje na Florydzie (USA). W latach 1977-1982 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie w pracowni prof. Mariana Koniecznego. Dyplom z wyróżnieniem uzyskała w 1982 roku, realizując aneks z rzeźby w brązie (praca dyplomowa „Pantomima”). W tym samym roku została laureatką stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki dla młodych, wybitnych artystów. Po ukończeniu studiów prowadziła działalność pedagogiczną w Liceum Plastycznym w Wiśniczu oraz własną pracownię rzeźbiarską w Nowej Hucie, aktywnie uczestnicząc w życiu wystawienniczym i konkursowym w Polsce.

Od lat kontynuuje twórczość w Stanach Zjednoczonych, biorąc udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych na Florydzie oraz w kraju. Do ważniejszych prezentacji należą m.in. wystawa indywidualna „Trzeci wymiar” (2019) w Miejskim Domu Kultury w Radomsku i Pałacu Sztuki w Krakowie oraz „Subtelności niecodzienności” (2024), skoncentrowana na autorskich pracach w metalu – w Centrum Konferencyjnym w Krakowie i Galerii Sztuki Współczesnej Łazienki III w Jastrzębiu-Zdroju. Tworzy rzeźby w brązie, aluminium i ceramice. Jej prace znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Jest członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków, FLAG (The Florida Artists Group), Florida Sculptors Guild oraz została wybrana do prestiżowego New England Sculptors Association.