

Jego na pozór spokojne pejzaże są zapisem burzliwych emocji i upartej walki z żywiołem: zacinającym wiatrem, wzburzonym morzem, przenikliwym mrozem zimowych poranków nad Sekwaną. Malował upływający czas: katedrę w Rouen o różnych porach dnia, skąpane w ciepłym świetle stogi siana, refleksy migoczące na stawie w Giverny. To właśnie w odosobnieniu własnego ogrodu stworzył prywatny pejzaż unieśmiertelniony w monumentalnych „Nenufarach” – cyklu, którym wytyczył drogę sztuce współczesnej.
Twórczość Moneta zmieniała się pod wpływem atmosfery, którą kreowały otaczające go kobiety: Camille Doncieux, pierwsza żona i niezrównana modelka, po której śmierci właściwie przestał malować postacie ludzkie, Alice Raingo, której niewzruszona obecność zapewniła mu stabilizację na długie lata, a w końcu Blanche Hoschedé – pasierbica i malarka, która poświęciła własne ambicje, by w ostatnich latach Moneta stać się jego najwierniejszą towarzyszką i strażniczką. Choć były mu niezbędne do funkcjonowania, a malarz zachłannie czerpał z ich hojnych serc i talentów, on sam nie zawsze oferował tyle samo w zamian.
O autorce
Jackie Wullschläger to krytyczka literacka, a także naczelna krytyczka sztuki magazynu „Financial Times”. Autorka entuzjastycznie przyjętej biografii „Inventing Wonderland” poświęconej autorom literatury dziecięcej epok wiktoriańskiej i edwardiańskiej oraz biografii Hansa Christiana Andersena, zatytułowanej „Andersen. Życie baśniopisarza”.
Nakładem Wydawnictwa Marginesy w 2025 roku ukazał się „Chagall”. Książka była nominowana do Costa Biography Award oraz Duff Cooper Prize, a w 2009 roku została nagrodzona Spear’s Book Award w kategorii najlepsza biografia. Z kolei tytuł „Monet” w 2024 roku zdobył Elizabeth Longford Prize for Historical Biography. Wullschläger mieszka w Londynie z mężem i trójką dzieci.
